Een jihad van liefde

Ik las vandaag het boekje “Een Jihad van liefde”  van auteur Mohamed El Bachiri en opgetekend door David van Reybrouck.
Ik beveel het  iedereen aan. Lees het!
Een verhaal met een verschrikkelijk goede boodschap.
Jezelf nooit verlagen tot hetzelfde gedrag als van die ander. Hoezeer die ander ook zich misdraagt.
Enkel de reactie vanuit liefde wordt gezegd. Het is de strekking van hoe Mohamed El Bachiri zijn geloof invult. Hij zegt van zichzelf dat hij in de eerste plaats humanist is en in de tweede plaats Islamiet. Hij maakt een vergelijk tussen dat wat voor hem een verticale de dimensie bestrijkt ,je verhouding tot god en het horizontale, je verhouding in liefde tot de medemens.
Eigenlijk een boodschap die een op een kan worden overgezet op die andere wereldgodsdienst, het christendom. Of liever gezegd de boodschap zoals Christus die zelf heeft voorgeleefd.
Het inspireerde mij tot het schrijven van dit gedicht over onze ontmoeting met de dood en het besef dat het een voorrecht is om te mogen leven.

 

Rouwstoet

Ik hoor de klokken luiden midden op de dag

fiets de kerkhoflaan in  dit is wat ik zag

een rouwstoet langzaam kruipend richting dodenakker

bedroefde dorpsgenoten brengen hun geliefde weg

de aanblik roept oude pijnen in mij wakker

ik stap af en wacht  totdat de stoet de dode

naar zijn rustplaats heeft gebracht.

terwijl de knoppen in de bomen al beduiden

dat er nieuw leven in de maak is

is de klok alweer gestopt met luiden.

In de stilte van het lopen naar het graf

besef ik welk voorrecht toch het leven is

hier te mogen zijn in tijd en ruimte

lief te hebben al wat leeft

het leven neemt, het leven geeft.9200000075138720

Advertisements
Standard

Libido

Kindje in het stro

had geen libido

maar heeft het ‘al’ geschapen

het is daarom

dat hij ontwaakte

om nooit meer te gaan slapen.

UnknownII

Standard

Ouderdom

Als eindelijk de ouderdom de wijsheid goed laat rijpen

kan ik pas  begrijpen

dat  kinderen de toekomst hebben

de aarde voor hen beschermd moet worden.

dat wij zoals wij leven te veel hebben gevraagd

te lang roofbouw pleegden

en dat het goed is als de ouderdom

ons jonge mensen nog eenmaal oproept

tot hernieuwd vertrouwen

in ons gezamenlijke kunnen

om in staat te zijn

een toekomst voor de ziek geworden  aarde

te herbouwen.

Ja het kan,

als we elkaar maar blijvend vertrouwen.

864x486

 

Standard

Wat leer ik van de bedelaar?

Wat kunnen wij leren  van de  bedelaar ?

Dat we  meer samen  moeten delen.

Naarmate we  dat steeds minder  doen

neemt het aantal bedelaars evenredig toe.

Ergo

Hoe meer we delen met elkaar,

hoe rijker we worden.

Want dan neemt  het aantal bedelaars evenredig af.

Bedelaars zijn een graadmeter van onze staat van medemenselijkheid.

7703973964_f1e8e99687_b.jpg

Standard

Oogverblindend mooi.

Vannacht heb ik mijn muze weer gezien.

Ze had haar haar geknipt

het gezicht mooi opgemaakt.

De lippen weer gestift,

haar benen net onthaard.

 

Vannacht heb ik mijn muze weer gezien.

Zo zacht was ze nog nooit.

Zoals ze klonk, zo liefdevol sprak ze nog niet met mij.

In mijn slaap,  mijn droom,

nadert ze en lacht  naar mij.

 

Vannacht heb ik mijn muze weer gezien

Haar stem klinkt als de vleesgeworden verleiding.

voel  warmte van haar lichaam stralen

terwijl de vonken overspringen.

Haar borsten zacht, de lippen vochtig.

Haar schoot nog warm van de liefde voor het  leven

dat zij door wil geven.

 

Vannacht heb ik mijn muze weer gezien.

Er hing een spanning in de lucht.

Ze wilde met me dansen,

wilde mij zo graag in de ogen zien.

Ik rook de frisheid van haar haren

het parfum in haar hals.

 

Ze is zo zoeter zoet als nooit tevoren

Om te ruiken en te proeven.

Om te kussen en te strelen.

Om te rusten in haar schoot

Ze was geweldig om te voelen.

Maar bovenal was het geweldig

om haar nieuwe stem te horen.

 

Vannacht heb ik mijn muze weer gezien.

in al haar naaktheid liet ze mij begaan

terwijl ik als aan de grond genageld

in aanbidding voor haar stil bleef staan.

Tot aan mijn ontwaken mocht ik haar schoonheid

ongestoord aanschouwen.

 

Vannacht heb ik mijn muze weer gezien.

Een stem riep haar te komen naar het licht.

Ze werd doorschijnend als een engel.

Toen moest ik haar weer laten gaan

want het waken nam het over van mijn slaap.

 

De alledaagsheid van mijn wakkere bestaan

heeft mijn muze toen van mij doen gaan.

Ze zwaait en werpt mij een luchtkus toe.

Ze draait zich om en zoekt het licht weer op.

En het licht nam al haar schoonheid in zich op.

Maar, mijn God, wat was ze mooi!

Mijn lieve God was was ze oogverblindend mooi!

img_9008

Standard

Parousia

Ik ontmoet mijn ‘parousia’

buiten de poorten van mijn geest.

Ik ben in Zijn nabijheid

nog nooit zo schoon geweest.

Heb me nog nooit zo geliefd gevoeld.

Ik adem in, ik adem uit.

Ik neem Hem tot mij door het brood,

door het drinken van de wijn.

Hij blijft in mij en ik in Hem,

zoals van het begin af aan

mijn leven is bedoeld

ascension-parousia

Standard